Od Mendori ~ "A po walce... ♥"

Widziałam jak Motoko nie ma siły wstać. Oficer przyłożył jej miecz do gardła.
-Giń za to że miałaś czelność w ogóle chcieć że mną walczyć!-wykrzyknął
-Nie boję się śmierci. Rób co chcesz...-odpowiedziała mu.
Yumichika nagle odsunął miecz. Jego katana wróciła do podstawowej formy.
-Nie mógłbym tego zrobić. Wszystkie twoje ruchy są cudowne i byłbym okropny gdybym cię zabił. Wstawaj. -podał jej rękę. Ją przyglądałam się temu z niedowierzaniem. Dziewczyna wstała.
-Masz może ochotę wybrać się dzisiaj gdzieś ze mną?-zapytał niepewnie.
-J-ja...-spojrzała na mnie. Kiwnelam głową porozumiewawczo. - Dobrze. O której? -spytała.
-Za godzinę.-zaproponował.
-Dobrze. Przyjdę po ciebie. -powiedziała Motoko. Dziewczyna cała się rumieniła.
-Nie. Ja przyjdę.-powiedział i pocałował ją delikatnie w policzek.-do zobaczenia...
Oficer odwrócił się i odszedł. Motoko dalej stała i patrzyła się na odchodzącego chłopaka.
-Halo, Motoko żyjesz?-zapytałam machając jej ręką przy twarzy.
-C-co się właśnie wydarzyło?
-Idziesz z nim na randkę!!! Chodź. Idziemy cię jakoś przygotować.
Pociągnęłam ją za rękę prosto do naszego pokoju.
-Siadaj!-krzyknęłam na nią i wskazałam na łóżko. Wykonała to.
Wyjęłam z szafy krótką fioletową sukienkę.
-Przymierz. -powiedziałam stanowczo. Dziewczyna przegrała się.
-I jak? -spytała
-Hmm... Jeszcze buty.
-Masz jakieś szpilki?
-No pewnie! - dałam jej czarno-fioletowe buty na obcasie. Motoko obróciła się na palcach. Wyglądała cudownie! Tak seksownie mrr xD.
 -I jak?-spytała.
-Zajebiście! Pięknie wyglądasz.
Przyszedł czas na włosy. Dużo z nimi nie trzeba było robić bo w rozpuszczonych wyglądała najlepiej.
-Która godzina?-spytała, nie mogąc się doczekać aż jej ukochany przyjdzie.
Usłyszałyśmy pukanie do drzwi.
-To on... - wykrztusiła Motoko. Zdenerwowana poszła otworzyć drzwi. Otworzyła. Za nimi stał Yumichika. Od razu gdy zobaczył w drzwiach dziewczynę stanął jak wryty. Patrzył się na nią i nie dał rady wydusić z siebie ani słowa.
-Coś się stało? - spytała Motoko i pomachała chłopakowi przed twarzą. Ayasegawa potrząsnął głową.
-Yy tak. Przepraszam. Pięknie wyglądasz...
- Dziękuje ty też. -odpowiedziała, lekko rumieniąc się na twarzy.
Podeszłam do nich.
-To idźcie już. Miłej zabawy.
-Dzięki- mrugnęła do mnie.
Oficer delikatnie chwycił dłoń Motoko. Poszli. Zostałam sama.
-"Hmm... A może by tak ich śledzić?" - pomyślałam
Ukryłam reiatsu i poszłam za nimi. Widziałam ich jak idą i rozmawiają cichutko. Poszli w kierunku bramy Seireitei. Wyszli przez nią, ja za nimi. Szli powoli łąką, porośniętą pięknymi kwiatami, w stronę zielonego, bujnego lasu. Usiedli. Wokół nich znajdowało się pełno kolorowych kwiatów. Nagle Yumichika zerwał jednego i dając go dziewczynie pocałował ją. Lekko go odepchnęła.
-Nie... To za wcześnie.-powiedziała delikatnie się trzęsąc.
-Dlaczego?-spytał patrząc jej prosto w oczy.
-Bo...-uciekła wzrokiem - to po prostu za wcześnie. Dopiero się poznaliśmy.- wytłumaczył

-Nie. To nieprawda. Gdy jeszcze żyłaś to często się spotykaliśmy. Ale za każdym razem wymazywałem to z twojej pamięci... Wiem o tobie wszystko. Tyle rozmawialiśmy... Zakochałem się w człowieku...-wypowiedział to czerwieniąc się lekko na twarzy.
Dziewczyna otworzyła szeroko oczy. Nie wiedziała co powiedzieć. Ja, widząc to, stałam jak wryta... Shinigami którego znała ale nie znała właśnie powiedział że ją kocha...
-"Kurde, ale oni do siebie pasują..."-pomyślałam.
Spojrzałam znów na nich. Dziewczyna uchyliła lekko usta, chciała coś powiedzieć. Nie zdążyła. Jej usta zostały zamknięte pocałunkiem. Yumichika przestał nad sobą panować. Motoko lekko go od siebie odsunęła.
-Proszę cię... Nie rób tego. - wypowiedziała to i spojrzała prosto w jego piękne oczy.
-Dlaczego mi to robisz...? Kocham cię. Powiedziałem ci to, wiesz już o tym... To dlaczego nie chcesz choć na chwilę sprawić mi przyjemności? (... BEZ SKOJARZEŃ !!!!!!)
-Bo... Nie znam cię na tyle dobrze. Przywrócisz mi pamięć jak z tobą rozmawiałam w świecie ludzi to może...
-Ty w ogóle cokolwiek pamiętasz?
-Yhm wszystko.
-A Mendori?
-Chyba też.
-Eh..-westchnął-Dobrze. Dla ciebie zrobię wszystko.- wypowiedział te słowa wolno, jakby chcial aby zostały w jej głowie na zawsze. Przytulił się do niej. Wyszeptał jakieś dziwne zaklęcie i delikatnie położył dziewczynę na ziemię. Zamknęła oczy. Chwilę patrzyła na nich ze zdumieniem. Otworzyła oczy...
- Pamiętasz?-spytał
-Tak...- nie dał jej dokończyć. Wpił się w jej czerwone usta. Ona z odwagą oddała pocałunek.
-A Mendori cię znała?-spytała.
-Tak. Byliśmy kiedyś wszyscy razem w kinie nawet. -odpowiedział
-A pamięta cię?
-Nie.
Przytuliła się do niego. Podniosła lekko głowę do góry i spojrzała mu w oczy.
Słońce powoli zaczęło chować się za horyzont.

Od Motoko ~ "Walka z przyjacielem"

Otworzyłam oczy.
-Wreszcie się obudziłaś-usłyszałam nieznajomy głos- spałaś dość długo
Wstałam jak poparzona. Wokoło mnie był las, a naprzeciw małe, przejrzyste jeziorko. Stała w nim młoda dziewczyna. Miała jasną karnacje. Je włosy były długie, białe i lśniące. Twarz miała przyjazną. Mieściły się na niej bursztynowe oczy i uśmiech złożony z ostrych zębów. Ubrana była w kozaki i krótką spódniczkę. Je duży biust zasłaniała bluzka zaczynająca się poniżej jej piersi, a kończyła się nieco nad nimi.
-Kim..kim ty jesteś?-zapytałam zdziwiona
Teraz ona się zdziwiła. Podeszła i pomogła mi wstać. Była mniej więcej mojej wysokości. 
-Jestem twoim Zanpakutou. Tsuki no okami-przedstawiła się
-Jesteś moim Zanpakutou!?-wykrzyknełam jeszcze bardziej zdziwiona
-...A co ja właśnie powiedziałam...?-zapytała zirytowana- dobra nie ważne. Teraz liczy się to by pokonać Yumichike
-A-ale to jest niemożliwe. Jego reiatsu jest potężne a moje śmiechu warte-powiedziałam
-To coś zmienia? Może i go nie pokonamy ale też nie poddamy się bez walki. Jeśli będziemy współpracować nie zginiemy tak szybko-zaśmiała się
-To nie jest śmieszne! I to niby miało mnie pocieszyć!? I tak mam już poważną rane!-krzycząc pokazałam je zakrwiawiony bok
-Jestem Tsuki. Księżyc jest na każde nasze zawołanie-powiedzła i skierowała światło księżyca na moją rane- to tylko zatamuje krwawienie więc uważaj. Teraz wracaj walczyć
Znów zamknęłam oczy i zaraz otworzyłam. Leżałam na trawie a obok mnie siedziała wystraszona Mendori. Chwiejąc się wstałam. 
-Odejdz-powiedziałam
Odeszła. W mojej dłoni powoli pojawiał się miecz. Miał fioletową rękojeść i tsube w kształcie półksiężyca. Spojrzałam na Yumichike. Nadal wydawał się wściekły. Podeszłam do niego.
-Prosze Yumichika-powiedziałam z nadzieją
Ten zamachnął się na mnie. Nie wiem jakim cudem to zablokowałam. 
-Kamu, Tsuki no okami-powiedziałam
Spojrzałam na miecz, mając nadzieje że zmieni kształt.
-...Coś mi nie pykło...-powiedziałam po chwili ciszy
Miecz nie zmienił kształtu.
-Głupia! Już mnie uwolniłaś!-usłyszałam głos swojego Zanpakutou
Chciałam spojrzeć na ''przeciwnika''. Już nie było go przede mną. Atakował mnie z boku. Ukucnełam szubko. Cofnoł miecz i kopnął mnie w rane zadaną wcześniej. Krzyknełam. Po kilku minutach miałam już sporo ran. Ledwo trzymałam się na nogach. Yumichika już to wyczuł. Użył Shunpo i rozszarpał mi brzuch. Upadłam. Nie miałam już siły wstać.

Od Mendori~"Niespodziewana walka cz. 1"

Po powrocie ze sklepu poszłyśmy do pokoju. Ja usiadłam spokojnie na moim łóżku a Motoko jak zawsze wypieprzyła się na swoje. 
-Motoko, co teraz robimy?
-Nie wiem.
Nagle do pokoju wparował Yumichika. 
-Co ty k*rwa powiedziałaś?!-krzyknął i podszedł szybkim krokiem do mnie
-Ale co ja zrobiłam?-zapytałam przestraszona
-A jak mnie nazwałaś s*ko?
-Eee jak niby?
-A co to było "pedał" albo "w 11 oddziale są sami faceci oprócz pani porucznik." "a Yumichika?" Czy ty podważasz to że jestem facetem?!
-Spokojnie ja nie miałam nic złego na myśli. Po prostu.... Masz taki damski wygląd...
W tym momencie wyjął swój miecz. Cały pokój zatrząsł się od poziomu jego reiatsu.
-Kwitnij! Fuji Kujaku!-powiedział. Jego katana zaokrągliła się i rozdzieliła. Nim się spostrzegłam poczułam silny ból na plecach. Kilka kropli krwi pokapało na ziemię. Gdy Komachi to zobaczyła od razu zainterweniowała. Chwyciła Ayasegawę za ramię i przytrzymała go.
-Co ty robisz? Ona nic takiego nie zrobiła. 
-Jakie k*rwa nic takiego?! Nie jestem żadnym pedałem!
-Ja o tym wiem, ty o tym wiesz, ona też już o tym wie. 
-Co nie zmienia faktu że już nie żyje!
-Zostaw ją w spokoju!!!-krzyknęła Motoko 
-Nie chcę z tobą walczyć, chcę ją zabić!
-Na dwór.-powiedziała stanowczo.
Wyszliśmy na zewnątrz budynku. Ayasegawa nagle znów mnie zaatakował, jednak Motoko widząc że po tym wczorajszym i dość głębokiej ranie na plecach, nie jestem w stanie walczyć jakimś cudem powstrzymała Yumichikę przed atakiem. 
-Czego chcesz? Nie wtrącaj się!-machnął mieczem i mocno zranił dziewczynę. Upadła na ziemię. Nie czułam jej reiatsu. Podbiegłam do niej... I nic...

Od Motoko ~"Sake z porucznikami"

Dzisiejsze zajęcia z walki wręcz były przełożone na jutro. No nie dziwię się po dzisiejszych zdarzeniach. Posłyszmy z Mendori do pokoju. Walnęłam się na łóżko.
-I jak się czujesz po zabiciu kogoś?-zapytam
-Normalnie-odpowiedziała
-Już pierwszego dnia poznałaś imię swojego Zanpakutou. Niesamowite. A co ważniejsze co dziś robimy?-wstałam z łóżka 
-Nie wiem. Ja jestem zmęczona-położyła się na łóżko
Zaliczyłam glebę. Podeszłam do Mendori i wyrzuciłam ją z łóżka.
-Nie ma spania! Dziś musimy jeszcze coś przeżyć-uśmiechnęłam się tajemniczo
-Twój uśmiech mówi że masz plan. To słucham
-Więc pójdziemy do koszar 11. Oddziału, poczekamy aż Yumichika pójdzie się myć. My będziemy go śledzić i wejdziemy za nim. Następnie wskoczymy do niego a dalej już wiesz-zaśmiałam się szatańsko 
-Podoba mi się twój sposób myślenia-uśmiechnęła się
Śmiałym się jak psychol gdy drzwi do pokoju się otworzyły. Stał w nich Yumichika.
-Ok... powiem to co miałem i czy chcecie czy nie idziemy. Więc Ja i Ikkaku razem z porucznikami idziemy na sake do gospody. Chciałybyście iść z nami?-zapytał
-Jasne-krzyknęłam
-Też mogę iść-powiedziała Mendori
-Więc chodzimy-powiedział chłopak
Zgarnęliśmy po drodze Ikkaku. Poszliśmy za nim do jakiejś gospody. Weszliśmy do niej. Usiedliśmy przy stole gdzie było już kilku Shinigamich. 
-Hej-przywitali się nasi towarzysze
-Hej Yumichika, Ikkaku. Kto to jest?-wskazał na nas mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych
-To są Komachi Motoko i Kintaiyo Mendori-powiedział Kira
-Kire i Hisagiego już znacie tak?-zapytał Yumichika
We czworo pokiwaliśmy głowami.
-Rukie i Renjiego tez powinnyście znać-powiedział
-Tak. W końcu chodziliśmy do jednej szkoły-powiedział czarnowłosa dziewczyna 
-Dobra. Kuchiki jest z 13 a Renji z 6. Ten w okularach jest z 7. Iba Tetsuzaemon-mówił Ikkaku
-Ja jestem porucznikiem 2. Oddziału Omaeda Marechiyo-wstał gruby mężczyzna
-Ej... kto go tu zaprosił?-zapytał Ikkaku - w sumie nie ważne olać go
-Heeeeeeej! Chłopaki!-usłyszałam krzyk
Do stołu podbiegła rudowłosa kobieta. Za nią podeszłą grupka dziewczyn.
-O Rangiku-san-powiedział Kira- To jest Matsumoto Rangiku. Porucznik 10. Oddziału
-O? Siemka! Mam nadzieje że potem się bliżej poznamy!-powiedziała
-Rangiku nie szalej tak-uspokoiła ją czarnowłosa kobieta poprawiająca okulary
-To Ise Nanao. Seksowna porucznik 8. Oddziału. Tamta jest z 12 Kurotsuchi Nemu. Hinamori już znacie, a Kotetsu Isane to 4. 
-Jak mogłaś zapomnieć o mnie pani cycata-poklepała ją po głowie różowa dziewczynka 
-PORUCZNIKU!-krzyknęli Yumichika z Ikkaku chórem- Kusajishi Yachiru-powiedzieli załamani
-Dobra znamy się wszyscy teraz czas na sake-powiedziała Rangiku
Wszyscy piliśmy do późnej nocy. Wróciłyśmy z Mendori dopiero o 5 nad ranem. Od razu poszłyśmy spać

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Poczułam ze ktoś mnie szarpie za ramię. 
-Jeszcze chwilę mamo-powiedziałam i przykryłam się kołdrą
-Nie ma spania! Idziemy na zajęcia-powiedziała Mendori i wyciągnęła mnie z łóżka
Szybko się wykąpałam i ubrałam.
-Ok. Już jestem gotowa możemy iść-powiedziałam
Poszłyśmy do znanej nam już sali. Usiałyśmy na miejscach co ostatnio. Do sali weszła Nemu.
-Witajcie jestem Kurotsuchi Nemu. Przedstawię wam szybko na czym polega walka wręcz. Będziecie musieli w niej wykorzystać swoje ciało oraz Shunpo...
Nemu tłumaczyła a ja z Mendori grałyśmy w statki. Po co miałam słuchać skoro sama trochę się na tym znam? Po skończeniu wykładu całe popołudnie spędziłyśmy w sklepach. Yumichika dał na trochę pieniędzy więc poszłyśmy sobie kupić kilka niezbędnych rzeczy.

Od Mendori~ "Walka"

Wszyscy uczniowie widząc niebezpieczeństwo wybiegli szybko z sali lekcyjnej.
-Umknij Kazuyaichi-wymówił komendę
W jego dłoni pojawiła się katana przypominająca kose.
-Ale jak... Ikkaku mówił że dopiero będziemy poznawać imiona swoich Zanpakutou... Jak ty?- krzyknęłam
-Widzicie maleńkie, nie jestem taki głupi jak reszta tu zebranych. Nikt mi nie jest potrzebny do odgadnięcia imienia mojego miecza-wytłumaczył
Byłam zszokowana. Nagle chłopak użył Shunpo by znaleźć się blisko mnie. Zaatakował z boku próbując zadać cios. Zrobiłam szybki unik.
-Może jednak nie zginiesz tak szybko jak myślałem-stwierdził
"Nie mam szans. Nie mam miecza a walka wręcz... Kso... Jeszcze to Shunpo"
Nie skończyłam analizować sytuacji gdy poczułam na moim policzku coś ciepłego. Dotknęłam go i spojrzałam na rękę. To była krew. Odwróciłam się a tam Kaito wycierał ostrze.
-Prawdziwa walka dopiero się zacznie-uśmiechnął się
Zaraz po tym zdaniu jego kosa przebiła moje ramie. Odskoczyłam. Moje ramie było zalane krwią. 
-Co tu się dzieje!?-usłyszałam krzyk
Zobaczyłam Kirę.
-Natychmiast przestańcie! Nie możecie wszczynać walk na terenie akademii-krzyczał biegnąc w naszą stronę
Motoko staneła mu na drodze.
-Przepraszam Izuru-san ale nie pozwolę ci przerwać tej walki. Zniszczysz tym ich dumę. Duma tego śmiecia mnie nie rusza ale nigdy nie pozwolę zniszczyć dumy Mendori. Jako Shinigami pewnie wiesz coś na ten temat-powiedziała
Chłopak się zawahał. W końcu usiadł na ławce z Motoko. Kaito wykorzystał moją nieuwagę i znów zadał cios. Tym razem był wymierzony w mój brzuch. Po chwili już plułam krwią. Nie dość że po policzku mi leciała to teraz jeszcze z ust. Po kilku następnych uderzeniach leżałam na ziemi nie mogąc się ruszyć. Kaito powoli się do mnie zbliżał. Zamknęłam oczy.
"Przynajmniej umrę z walce. Pierwszy dzień a już się wplątałam w niezłe bagno"-pomyślałam
Otworzyłam oczy. Nie znajdowałam się na terenie akademii, ale w jakimś wulkanie. Wstałam i rozejrzałam się. Zobaczyłam jakąś postać w oddali. Zbliżała się do mnie w szybkim tempie.
Zamknęłam oczy. Bałam się. Po chwili poczułam gorący oddech na szyi. Uchyliłam lekko oczy. Przede mną stała wysoka kobieta ubrana w krótką, czerwoną spódniczkę i bluzkę zakrywającą tylko biust z cienkim sznurkiem zawiązanym za szyją. Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Była blada, dzięki czemu widać było jej ciemnobrązowe oczy. Miała czarne włosy do ramion. 
-Kim jesteś? -spytałam wystraszona.
-Nazywam się Reddo Kaji. Jestem twoim Zanpakuto. 
-Ale jak to?
-Każdy Shinigami posiada swoje własne Zanpakuto. Zanpakuto to nie tylko miecz. Ja jestem częścią ciebie i twojej duszy. Zawsze będę ci pomagać ale musisz we mnie uwierzyć. 
-Ale jak to możliwe że już... Tak szybko... Ikkaku-san mówił że Zanpakuto się zdobywa dopiero po dłuższym czasie...
-Jesteś na tyle dojrzała aby mnie zdobyć. Możesz użyć mnie w każdej chwili, ale zawsze musisz wymówić komendę.
-A jaka jest nasza?
-MOYASU... A teraz wracaj do walki.
Zasłoniła mi oczy. Zamknęłam je. Gdy otworzyłam je ponownie z powrotem znajdowałam się w akademii. Nade mną stał Kaito. Chwyciłam za katanę.
-MOYASU REDDO KAJI!-wykrzyknęłam szybko.
Moja katana wydłużyła się trochę. Chłopak się zdziwił i odsunął o krok. Wstałam. Znajdowaliśmy się na przeciwko siebie. Kaito zaatakował po raz kolejny. Nasze miecze skrzyżowały się. 
-Gratulację, znasz już imię swojego miecza. Tylko nie wiele potrafisz jeszcze bejbi-mrugnął oczkiem i popchnął mnie. Przede mną znów pojawiła się tajemnicza kobieta.
-Uwierz we mnie, a ci pomogę...
-Wierzę. Tylko.... Jak się tym posługiwać?
-Uwierz we mnie, a się dowiesz...-Reddo Kaji rozpłynęła się w powietrzu.
Wzięłam kilka głębokich oddechów. Poczułam nagły przypływ energii. Chwyciłam katanę drugą ręką, podniosłam ją nad głowę i z całej siły machnęłam nią. Z miecza wydobył się jasny płomień. Atak zadał śmiertelny cios mojemu przeciwnikowi. Chłopak padł na ziemię. Podeszłam do niego pewnie. Przyłożyłam mu miecz do gardła.
-I co, teraz już nie jesteś taki odważny co?
Chłopak nic nie odpowiedział. Zamknął oczy. Zobaczyłam jak powoli zmienia się w dziwny pył.
-C-co się z nim dzieje?!-wystraszyłam się
Chwilę potem Kaito już nie było. Jakby... rozpłynął się w powietrzu. Izuru szybko podbiegł do nas.
-Izuru-san... co się stało?-spytałam zdenerwowana
-Ty... zabiłaś go...
-CO KUR*A?!-wykrzyknęła Motoko.
-A-ale to przecież... Ja... to nie możliwe.... Dopiero go zdobyłam...
-Czy będzie przez to zawieszona?-zapytała Motoko
-Nie wiem. Pewnie tak...-odpowiedział.-Wszczynanie bójek na terenie akademii jest zabronione.
-To moja wina. Ja go wyzwałam-wyznała
-Nie. To moja wina, ja się na to zgodziłam.
-Ale przeze mnie będziesz miała kłopoty.
-Trudno. Najważniejsze że ty będziesz się tu uczyć.
Kira chwycił mnie za ramię.
-Gratulacje. Nikomu jeszcze nie udało się zdobyć miecza, a tym bardziej poznać jego imię pierwszego dnia. 
-Ale to i tak daremne... Przecież będę wydalona z akademii.
-Powiemy że on wyzwał na pojedynek-zaproponował
-Jestem za!
-A powiesz dlaczego on tak nagle zniknął?-zapytała zaciekawiona Motoko
-Każdy Shinigami posiada swoje reiatsu. A Soul Society jest zbudowane z cząsteczek duchowych, czyli reiatsu. Jeżeli Shinigami umrze to zamienia się w właśnie takie reiatsu budujące Soul Society.
-Jakiś ty mądry...-powiedziałam.

Od Motoko~ "Wyzwanie"

-Co...co się dzieje?-zapytałam
Energia była tak przytłaczająca że niektórzy z uczniów zemdleli. 
-...Wystrzel...-powiedziała przez łzy Momo
-Hinamori nie możesz! Tanma Otoshi!-krzyknął a dziewczyna zemdlała
Złapał ją. Wszyscy byliśmy jeszcze zszokowani.
-Przepraszam was. Zostańcie tu-powiedział
Chłopak który doprowadził Momo to takiego stanu zaczął się śmiać.
-A nie mówiłem? Pieprzony cygan. Taka do mi tylko...-nie dokończył
-Kim ty wogle jesteś?-zapytałam
-Haha, wybacz jestem Kaito-przedstawił się
-A może tak nazwisko?-dopytywałam się
-Po co ci?
-Po gów*o. Jak ty mnie wku*wiasz-powiedziałam
-Nie ważne. Ważne że cygana do psychiatry zabrali.
Spojrzałam na Mendori. Pomyślałyśmy o tym samym.
-Która?-zapytałam
-Ja-powiedziała z entuzjazmem
-Ok-uśmiechnęłam się
Mendori podeszła do niego.
-Kaito, skoro jesteś tak mocny w gębie sprawdzimy czy równie mocny jesteś w praktyce-powiedziała
-To znaczy?-nie wiedział o co chodzi
-To znaczy że wyzywam cię na pojedynek-powiedziała

Od Mendori~"Zajęcia cz. 2"

-A co? Tęskniłeś?-powie​działam zadziornie
-Taa, bardzo.-odpowied​ział-Co wy tu robicie?
-Będziemy Shinigami. Jesteśmy duszami. Yumichika powiedział, że mamy wystarczające Reiatsu, aby zostać Shinigami.
-Do którego chcecie iść oddziału?-spytał​ od niechcenia
Obydwie zamyśliłyśmy się chwilkę.
-A co jeśli byśmy poszły do ciebie do oddziału?-spytałam
-Tutaj są sami faceci.-rzucił
-A Yumichika?-powie​działam nagle nie spodziewając się konsekwencji.
-MENDORI JUŻ NIE ŻYJESZ!-wykrzyknęła wkurzona Motoko.
-Oj noo sorki no tak mi się powiedziało.-próbowałam się wytłumaczyć
-Jeśli jeszcze raz tak powiesz to już nie żyjesz!
-Okej okej, spokojnie sorki.
Ikkaku wyszedł z klasy. Do sali weszła jakaś niska dziewczyna. Miała czarne, błyszczące włosy. 
-Dzień dobry.-stanęła przy biurku-Nazywam się Momo Hinamori. Jestem porucznikiem 5 oddziału. Będę was uczyła Kidō-powiedziała cicho.-Kidō to technika, której używają Shinigami, by skupić swoją energię duchową do różnych zaklęć. Mają zastosowanie w leczeniu, obronie lub walce. Jest jedną z czterech podstawowych form walki Shinigami. 
-I co? Nas ma uczyć ktoś taki jak ty? Haha-krzyknął ktoś z tyłów sali. Wszyscy odwrócili się i spojrzeli na niego. Był to wysoki brunet. Z daleka widać było jego ciemnobrązowe oczy.
-Mógłbyś proszę tak nie mówić?-poprosiła​ grzecznie
-Haha słyszeliście?! Cygan mnie prosi haha! Żryj gruz cyganie!
Widać było ze dziewczynę to zabolało, jednak dalej chowała wszystkie emocje za maską.
-Jeśli jesteś taki mądry to chodź na środek i proszę bardzo pokaz całej klasie jakieś z zaklęć.-powiedziała uśmiechając się, mimo tego nadal czuła smutek.
-Ha! Myślisz ze zrobiłbym cokolwiek dla ciebie? Haha! Może dla takich ładnych dziewczyn jak Motoko i Mendori to tak, ale dla ciebie? W życiu!-wykrzyczał dalej drażniąc panią profesor
-Chwila, skąd znasz nasze imiona? To przecież nasz pierwszy dzień w tej szkole.
-Pan Ayasegawa przyszedł powiedzieć ze będziemy mieli nowe dziewczyny w klasie i podał imiona.
-Czy moglibyście się uspokoić?-zapuka​la w biurko.
-Sama się ku*wa cyganie jeb*ny uspokój! Jeśli nie umiesz uczyć to spierd*laj stąd a nie próbujesz coś udawać!-potyrał ją. 
W tym momencie Hinamori poleciały łzy z oczu. Nagle Motoko wstała wściekle, przewracając ławke. Odwróciła się w stronę tamtego chłopaka. Podeszła do niego. Chwyciła go za koszulkę. Widąc że się bał. W oczach miał wyryty strach.
-I co?! Teraz to już nie będziesz takim hardcorem?! Wiesz, ze to, ze wygląda na dość słabą oznacza tylko ze w głębi jest silna?! Chyba nie na daremno została porucznikiem!-wy​krzyczała wkurwiona Motoko.
-Dobra, dobra, przepraszam.-pow​iedział niepewnie.
Nagle wszyscy poczuliśmy coś dziwnego, przytłaczało nas to tak że ledwo co mogliśmy oddychać. Ostatkiem sil spojrzeliśmy na panią profesor. Wokół niej widniał różowy ogień. Cala ziemia się trzęsła. Nagle do sali wbiegł jakiś Shinigami. To był Izuru Kira-porucznik 3 oddziału. Podszedł do Momo i próbował ją uspokoić.